Ακούσαμε την κ. Ακριβοπούλου στον Skai να λέει, μεταξύ άλλων τα ακούλουθα: 

"Στο ΠΑΣΟΚ πληρώνουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Όταν προσκύνησαν τον ΓΑΠ σαν μεσσία, όταν αυταπατήθηκαν ότι τον εξέλεξε η βάση η οποία στην πραγματικότητα ήταν να επικυρώσει μία ειλημμένη απόφαση, τότε νομιμοποίησαν την απόλυτη αυθαιρεσία και την αυταρχικότητα που επιδεικνύει τώρα ο ΓΑΠ και την αφασία..

...για να συνεχίσει...

Για άλλη μία φορά καίγεται ο τόπος και ο ΓΑΠ κάνει χειμερινές διακοπές από την Κόστα Ρίκα και τώρα στο Ισραήλ, χτίζοντας το διεθνές προφίλ του στα ερείπια της χώρας. Και λέω της χώρας μας και όχι της χώρας του. Γιατί δεν ξέρω αν τη βλέπει και έτσι. Ο ίδιος έχει πει ότι η Ελλάδα ήταν για εκείνον επιλογή. Αν πρόκειται για τη χώρα σου, η χώρα σου είναι προορισμός. Δεν είναι επιλογή."

Σχόλιο: Κ. Ακριβοπούλου, με όλο τον σεβασμό, ακριβώς επειδή η χώρα είναι προορισμός είναι και επιλογή. Τι έχει πει ο Παπανδρέου; Επίλεξα τη χώρα μου, ως προορισμό, τη σημαντικότερη επιλογή που μπορεί να κάνει ένας πολίτης στη ζωή του. Η επιλογή και όχι η μοίρα είναι αυτή που δείχνει τη συνείδηση. Όλοι αυτοί που θεωρούν τη χώρα δεδομένη, προορισμό χωρίς επιλογή, αυτοί είναι το πρόβλημα. Και κάτι ακόμη: Μπορεί κάποιος να κατηγορήσει τον Παπανδρέου για πολλά, αλλά η κατηγορία για αυταρχικότητα, μόνο γέλια προκαλεί και ένα ελαφρύ μειδίαμα για τον φανατισμό του κατήγορου...

Το ομόλογο ύψους 14,5 δισ. ευρώ που λήγει στις 20 Μαρτίου αφορά μια έκδοση τριετών τίτλων το πρώτο εξάμηνο του 2009, επί υπουργίας κ. Γιάννη Παπαθανασίου, με επιτόκιο 4,3%. Ηταν τότε που ο πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής καυχιόταν ότι «καταφέραμε και δανειστήκαμε μέσα σε τέσσερις μήνες όσα χρειαζόμαστε για όλον τον χρόνο». Πράγματι δανειστήκαμε συνολικά 42,5 δισ. ευρώ σε τριετή, πενταετή και δεκαετή ομόλογα με «τσιμπημένα» επιτόκια.

Η σπουδή της κυβέρνησης να δανειστεί στην αρχή του έτους, για να κάνει την πολιτική της, στη χρονιά με τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, την οδήγησε στο να ολοκληρώσει τον δανεισμό στο αποκορύφωμα της κρίσης και να πληρώσουμε επιτόκια υψηλότερα κατά 1%-1,5%». Γι αυτά που υπενθυμίζει «Το ΒΗΜΑ» έχει να πει κάτι ο Αντώνης Σαμαράς, υπουργός Πολιτισμού της κυβέρνησης Καραμανλή, που συμφώνησε στον συγκεκριμένο δανεισμό, δημιουργώντας ένα πλαίσιο ασφυκτικών υποχρεώσεων για τη χώρα ή θα συνεχίσει να κατηγορεί όσους προσπαθούν, σήμερα, να λύσουν το πρόβλημα που δημιούργησε η κυβέρνηση στην οποία μετείχε, άρα έχει και αυτός

http://manier-manier.blogspot.com

Σχόλιο: Η ευθύνη της προηγούμενης κυβέρνησης στην τωρινή κρίση είναι σημαντική και δεν πρέπει να υποτιμάται. Επιπλέον, ο κ. Σαμαράς δεν μπορεί να παριστάνει τον πολιτικά αθώο, αφού ως υπουργός πολιτισμού συμφώνησε στον δανεισμό, σε μία χρονική στιγμή που ήταν εγκληματικός για το μέλλον της χώρας.  

Διαβάζουμε από το vimamagazino.gr:

Δύο είναι τα βασικά στοιχεία του γερμανικού εγγράφου:

Πρώτον, η Γερμανία προτείνει να συμπεριληφθεί ειδική πρόβλεψη στη νέα δανειακή σύμβαση που θα επιτρέπει στο Eurogroup τον διορισμό ειδικού επιτρόπου επί του προϋπολογισμού, ο οποίος θα μπορεί να ασκεί βέτο σε αποφάσεις που δεν ευθυγραμμίζονται με τα συμφωνηθέντα με την τρόικα. Ουσιαστικά καμία δαπάνη δεν θα προχωρεί χωρίς την έγκρισή του.

Δεύτερον, ενδεχομένως και σημαντικότερο, είναι ότι από εδώ και στο εξής ο βασικός στόχος του προϋπολογισμού θα πρέπει να είναι η εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους. Αυτό θα γίνεται «κατ' απόλυτη προτεραιότητα» και μόνο στη συνέχεια θα είναι δυνατόν να πραγματοποιούνται πρωτογενείς δαπάνες. Πρόκειται ουσιαστικά για επιστροφή στην πρακτική που είχε εφαρμοστεί από τους διεθνείς δανειστές όταν η Ελλάδα είχε πτωχεύσει το 1897. Η χώρα μας θα πρέπει να δεσμευθεί ότι πρώτα θα γίνουν αυτά τα δύο πράγματα προτού προχωρήσει το νέο δανειακό πρόγραμμα, καθώς οι προτάσεις αποτελούν «προκαταρκτικές πράξεις» (prior actions). Και μάλιστα η Αθήνα καλείται να ενσωματώσει τον νέο μηχανισμό επιτήρησης στο εθνικό της δίκαιο, «κατά προτίμηση με συνταγματική αναθεώρηση».

Σχόλιο: "Τρελάθηκαν" τα ΜΜΕ, οι αριστεροί, οι πολυτονικοί. Κατοχή, κατάληψη, τέλος της εθνικής κυριαρχίας και τα συναφή. Ας πει λοιπόν, το nonpaper, το αιρετικό: Θυμάσαι, αναγνώστη το κόλπο με τους Τούρκους όσον αφορά την ευρωπαικής τους ένταξη; Πόσα χρόνια αρνούμασταν και οι Ευρωπαίοι κρύβονταν από πίσω μας; Όταν είπαμε ναι το όνειρο της Τουρκίας έγινε ευρωπαικός εφιάλτης. 

Τι σημαίνει, λοιπόν, ειδικός επίτροπος επί του προυπολογισμού; Πολλά και τίποτα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα έχει συνευθύνη. Τέρμα πια οι κακοί Έλληνες που ξοδεύουν αγόγγυστα, οι σπάταλοι καλοπερασάκηδες. Σας αρέσει ο προυπολογισμός κ. Επίτροπε; Όχι. Πώς θέλετε να τον φτιάξουμε; Έτσι. Ωραία. Τι; δεν πέτυχε κ. Επίτροπε; Εσείς φταίτε και όχι οι Έλληνες. Μία δοκιμή θα μας έπειθε. 

Και κάτι τελευταίο: Ο Φούχτελ τι είναι, αν όχι επίτροπος;  

Η έκπληξη ήταν έκδηλη για τον τέως πρωθυπουργό κ. Κ. Καραμανλή το βράδυ της περασμένης Τρίτης στην Ολομέλεια της Βουλής. Το 1/3 της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ απουσίαζε από την κρίσιμη ψηφοφορία για το πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, φέρνοντας στην επιφάνεια τη σύγκρουση των «αντιμνημονιακών» της λαϊκής Δεξιάς με τους μεταρρυθμιστές και φιλελεύθερους του κόμματος. Τα μηνύματα έφθασαν αμέσως στη Μόσχα, όπου βρισκόταν σε επίσημη επίσκεψη ο πρόεδρος της ΝΔ κ. Αντ. Σαμαράς, και στενός του συνεργάτης έσπευσε να διαβεβαιώσει το Μέγαρο Μαξίμου για τη δυσφορία της «γαλάζιας» ηγεσίας και να ξεκαθαρίσει ότι ήταν «άναρχες» κινήσεις βουλευτών που δεν είχαν στόχο την κυβέρνηση.

tovima.gr 

Σχόλιο: Η φράση "ιδεολογικό χάσμα" ωχριά μπροστά στην πόλωση και στην αντιπαλότητα που φωλιάζει μέσα στη Ν.Δ. Το βασικό πρόβλημα, όμως, του κόμματος της Συγγρού, είναι ότι τους λαικοδεξιούς και τους Προεδρικούς τους συντηρεί με τη συμπεριφορά και την αμνηστία, την οποία προσφέρει, ο κ. Σαμαράς. Η σύγκρουση είναι προ των πυλών. 

Και κάτι ακόμη: Το ενθαρρυντικό είναι ότι ο κ. Σαμαράς απολογείται μέσα από το ΒΗΜΑ. Αλλά πόσο ακόμη θα προστατεύει τα "κακά παιδιά"; 

του Σταύρου Τσακυράκη*

Τα ευχάριστα νέα είναι ότι ο κ. Γιάννης Πρετεντέρης δηλώνει ότι είναι με τους καλούς. Τα δυσάρεστα είναι ότι ανακάλυψε πως ο πρωθυπουργός της χώρας κ. Λουκάς Παπαδήμος είναι με τους άλλους, με τους κακούς. Ποιοι είναι οι καλοί; Μα φυσικά αυτοί που δεν θέλουν να περικοπούν κι άλλο οι μισθοί και οι συντάξεις, που είναι αντίθετοι στα φορολογικά μέτρα, που θέλουν ανάπτυξη. Οι κακοί είναι όσοι ξυπνούν και κοιμούνται πασχίζοντας να βρουν τρόπους για να συρρικνώσουν το εισόδημα των Ελλήνων.

Ποιοι είναι αυτοί; Οι Ευρωπαίοι, οι δανειστές μας (αυτοί οι τοκογλύφοι που δέχτηκαν το κούρεμα του χρέους μας), κάνας δυο υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, μερικοί πολιτικοί, διάφοροι διανοούμενοι και οικονομολόγοι. Με δεδομένο ότι στους καλούς περιλαμβάνεται όλο σχεδόν το φάσμα του πολιτικού προσωπικού, από τον Σαμαρά μέχρι τον Τσίπρα, συμπεριλαμβανομένου και του βαθέος ΠΑΣΟΚ, κανονικά δεν θα έπρεπε να ανησυχεί κανείς. Αν, όμως, ο πρωθυπουργός της χώρας είναι με τους κακούς, τότε υπάρχει πρόβλημα. Πώς κατάλαβε ο έγκριτος κ. Πρετεντέρης ότι ο Παπαδήμος συγκαταλέγεται στους κακούς; Από αυτά που είπε για την ανταγωνιστικότητα. Κατά τον Πρετεντέρη, ο πρωθυπουργός είπε ότι η Ελλάδα "έχει µείζον πρόβληµα ανταγωνιστικότητας. Ότι η έλλειψη ανταγωνιστικότητας οφείλεται στο μισθολογικό κόστος. Άρα, οι μισθοί “φούσκωσαν και πρέπει να ξεφουσκώσουν”. Για όλα τα άλλα εµπόδια στην ανταγωνιστικότητα της χώρας ο πρωθυπουργός δεν είπε λέξη. ∆εν προσφέρθηκε να µειώσει τη φορολογία των επιχειρήσεων ούτε να βελτιώσει το επιχειρηµατικό περιβάλλον µε τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Άρα, µπορώ να υποθέσω ότι η συνεισφορά του στον εθνικό διάλογο αφορά κυρίως την περικοπή των µισθών. ∆εν ξέρω τι διαφορετικό υποστηρίζει ο πρόεδρος του ΣΕΒ..."

Φυσικά ο κ. Παπαδήμος δεν είπε ποτέ ότι οι μισθοί «φούσκωσαν και πρέπει να ξεφουσκώσουν». Τα εισαγωγικά μάλλον υποδηλώνουν αυτό που κατάλαβε ο δημοσιογράφος και το απέδωσε στην δική του γλώσσα. Ασήμαντη ανακρίβεια, θα πείτε, μολονότι τα εισαγωγικά σημαίνουν κατά λέξη απόδοση. Αλλά υπάρχει και ανακρίβεια ουσίας. Ο Παπαδήμος μπορεί να μη γνωρίζει τα οικονομικά τόσο καλά όσο ο Πρετεντέρης, αλλά ότι υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν την ανταγωνιστικότητα το είχε ακούσει.

Η σχετική δήλωσή του είναι η εξής: "Η ανταγωνιστικότητα εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από το μη μισθολογικό κόστος παραγωγής, όπως προσδιορίζεται από τις ασφαλιστικές εισφορές, το Φ.Π.Α. και άλλους φόρους, τα τιμολόγια δημόσιων υπηρεσιών. Εξαρτάται από τα εμπόδια που η γραφειοκρατία βάζει στην επιχειρηματικότητα, που πολλές φορές μάλιστα συνδυάζονται με διαφθορά. Εξαρτάται και από την ποιότητα των προϊόντων που παράγονται και των υπηρεσιών που προσφέρονται. Η κυβέρνηση προωθεί σειρά διαρθρωτικών αλλαγών, προκειμένου να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα, αντιμετωπίζοντας τους άλλους παράγοντες που την περιορίζουν." Ο Παπαδήμος, λοιπόν, «για τα άλλα εμπόδια στην ανταγωνιστικότητα της χώρας» μίλησε, και είναι ανακριβές ό,τι του προσάπτει ο κ. Πρετεντέρης, με την προσθήκη μάλιστα ότι τα ίδια υποστηρίζει και ο πρόεδρος του ΣΕΒ. Η ειρωνεία είναι ότι ο ΣΕΒ μάλλον με τον Πρετεντέρη είναι και δεν υποστηρίζει τη μείωση των μισθών – αλλά το κύριο είναι να δοθεί ο χαρακτηρισμός, και όχι αν αυτός έχει βάση ή όχι. Με τον ΣΕΒ, λοιπόν, ο Παπαδήμος, και με την εργατιά ο Πρετεντέρης.

Σχόλιο: Δεν είναι μόνο ο Πρετεντέρης που ξεκίνησε την υπεράσπιση της δραχμής και την προπαγάνδα υπέρ του εγχώριου κεφαλαίου και των πολιτικών του φίλων. Αλλά αυτός έχει μετατραπεί σε σταυροφόρο προστασίας του υιού Ψυχάρη, αλλά και των εκδοτών - επιχειρηματιών με καταθέσεις στο εξωτερικό. Ανηθικότητα; Ίσως. Φτηνή δημοσιογραφία συμφερόντων; σίγουρα. Ο κ. Πρετεντέρης έχει αλλάξει τόσες γνώμες, όσες και ο Πολυτονικός. Παίρνει γραμμή και οδηγεί. 

Η κρίση της Ευρώπης είναι υπαρξιακή. Το ερώτημα, δηλαδή, είναι αν η Ευρώπη θα συνεχίσει ως μία αναγνωρισμένη οντότητα. Η ιστορία της ένωσης ελέγχεται, αλλά έχει να επιδείξει μεγάλες επιτυχίες στη μέχρι τώρα πορεία της. Έχει ενώσει μία χωρισμένη ήπειρο από το Β' παγκόσμιο και μετά, καθώς και από την πτώση της Σοβαετικής ένωσης. Η ενιαία αγορά έχει δημιουργήσει υψηλά επίπεδα εγχώριου και εξωτερικού εμπορίου. Η Ε.Ε έχει δημιουργήσει ανθρωπιστικά projects σε όλο τον κόσμο. Αυτοί που την κατακρίνουν ισχυρίζονται ότι τα μέλη που την αποτελούν έχουν θυσιάσει πολύ από την εθνική τους ακεραιότητα. Το αντι-επιχείρημα, παρ' όλα αυτά, είναι ότι σε ένα παγκοσμιοποιημένο κόσμο, προσφέροντας ακεραιότητα, κερδίζεις σε έλεγχο, τον οποίο θα έχανες σε διαφορετική περίπτωση.Υπάρχει ελπίδα τώρα στις πιο σκοτεινές ημέρες για την Ε.Ε, ώστε να επιβιώσει, ακόμη και να αναπτυχθεί;

Τα αίτια της κρίσης είναι πολλά και από αυτά πρέπει να ξεκινήσει η θεώρηση. Κάποια υπερβαίνουν την Ευρώπη - κυρίως η προβληματική φύση της παγκόσμιας οικονομίας - ενώ άλλα έχουν να κάνουν με τις αποτυχίες τους. Η Ε.Ε είναι αργοκίνητη και όχι καλά εξοπλισμένη, ώστε να αντιμετωπίζει καταστάσεις, οι οποίες απαιτούν επείγουσες και άμεσες πράξεις. Ο διάλογος έχει επικεντρωθεί στο γεγονός ότι η Ε.Ε έχει εγκαθιδρυθεί χωρίς δημοσιονομικό έλεγχο ή ένα δανειστή ως "τελευταίο καταφύγιο". Όπως η οικονομική σύγκλιση μεταξύ φτωχότερων και πλουσιότερων χωρών δεν επιτεύχθη. Η Συνθήκη της Λισαβώνας, σχεδιασμένη να κάνει την οικονομία της Ε.Ε την «πιο ανταγωνιστική στον κόσμο» αγνοήθηκε από τις χώρες που την είχαν πραγματική ανάγκη – ειδικότερα τον Νότο. Αντί, για παράδειγμα, να πιέσουν μεταρρυθμίσεις μέσω των συντάξεων, της ιατρικής περίθαλψης, ή την αγορά εργασίας, οι κυβερνήσεις απλά δανείζονταν για να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Το χάσμα μεταξύ Νότου και Βορά άνοιξε με την Γερμανική οικονομία να γίνεται η πιο κερδοφόρα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ε.Ε είναι πραγματικά εντυπωσιακά. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι η σύγχυση δείχνει να βασιλεύει και ότι πολλοί πολίτες αποστρέφονται την ένωση. Ο Εθνικισμός είναι και πάλι «στα πάνω» του στην Ευρώπη. Γιατί, λοιπόν, να ελπίζει η Ευρώπη;

Διαστροφικά, κάπως, η απάντηση βρίσκεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό, στη σοκαριστική εμπειρία της κρίσης. Πολύ πιο ριζικές και άμεσες καινοτομίες δημιουργούνται σε παρόμοιες καταστάσεις από ότι σε πιο ήρεμες εποχές. Μία αποτελεσματική βραχυπρόθεσμη απάντηση στα δεινά του Ευρώ είναι υποχρεωτική. Ας υποθέσουμε – ίσως με μία δόση εξωτερικής βοήθειας – ότι το Ευρώ θα επιβιώσει, όπως μοιάζει το πιθανότερο. Το καλύτερο αποτέλεσμα σε αυτό το σημείο, αντίθετα με αυτό που πιστεύουν πολλοί, θα ήταν για την Ευρωζώνη να διατηρηθεί με και τα 17 μέλη της, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας. Στην πραγματικότητα είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίον οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις μπορούν να επιτευχθούν εντός των χωρών που παλεύουν για τη σωτηρία τους. Μία πρόσφατη λεπτομερή ανάλυση από το «Euro Plus Monitor» καταδεικνύει ότι ότι η σύγκλιση, η οποία δεν πραγματοποιήθηκε όταν πρωτοσυστήθηκε το Ευρώ, τώρα συμβαίνει με ταχύ τρόπο. Οι θέσεις των χωρών της Ε.Ε σε όρους οικονομικού πλούτου και σε ταχύτητα με τους οποίους προσαρμόζουν τις οικονομίες τους. Τα έθνη, τα οποία βιαστικά ονομάστηκαν PIGS – Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ελλάδα και Ισπανία – είναι όλα μέσα στα πρώτα έξι όσον αφορά τις μεταρρυθμίσεις. Ανοίγουν οι αγορές εργασίας τους, ανεβάζουν το όριο συνταξιοδότησης, μειώνουν τη φορολογία και τα πολυέξοδα κυβερνητικά γραφεία.

Όπως έχει δείξει η προηγούμενη εμπειρία των επιτυχημένων χωρών, τέτοιες αλλαγές είναι οι συνθήκες διατήρησης ενός αποτελεσματικού κράτους κοινωνικής πρόνοιας – το Ευρωπαικό κοινωνικό μοντέλο. Σωστά επιχειρηματολογείται, ότι υπάρχει μία πιεστική ανάγκη να συζητηθούν όχι τα βραχυπρόθεσμα δημοσιονομικά μέτρα, αλλά οι μακροπρόθεσμες αλλαγές ώστε να προωθήσουν τη δημιουργία πλούτου. Λαμβάνοντας την Ελλάδα ως παράδειγμα, θεωρείται ότι η εξωτερική βοήθεια, καθώς και η εσωτερική αναδιάρθρωση πρέπει να επικεντρωθεί στη δημιουργία επενδυτικών ευκαιριών, και στο άνοιγμα νέων αγορών. Συμπεραίνουν, παρατηρώντας ότι, παρ’ όλο που θα υπάρχει μία περίοδος κατά την οποία οι χώρες της Ευρωζώνης θα υποφέρουν, αυτές θα βγούνε δυνατότερες από τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία, οι οποίες δεν πραγματοποιούν τέτοιες μεταρρυθμίσεις. Πολλές χώρες μέλη έχουν εκφράσει την πρόθεσή τους να μπούνε στο Ευρώ αν τα τωρινά προβλήματα ξεπεραστούν. Η Μεγάλη Βρετανία θα είναι μέρος ενός μικρού γκρουπ που θα παραμένει εκτός. Ο Radek Sikorski, ο Πολωνός υπουργός εξωτερικών έχει παρατηρήσει ότι το συνολικό χρέος της Βρετανίας, των νοικουριών και των εταιριών είναι πολλές φορές τοις εκατό του ΑΕΠ. «Είστε σίγουροι ότι θα σας ευνοούν πάντα οι αγορές;» ρωτάει. Αν το Ευρώ επιβιώσει και επεκταθεί, θα είναι μία ερώτηση την οποία η Βρετανική ηγεσία θα κάνει καλά να μελετήσει.

Και τι γίνεται με τη μοίρα της δημοκρατίας σε όλα αυτά; Αυτοί που έχουν φορέσει τον μανδύα του σωτήρα της Ε.Ε – Μέρκλελ και Σαρκοζί, μαζί με τους ‘τεχνοκράτες» στην Ελλάδα και στην Ιταλία, αποφεύγουν τους «decision-making» φορείς της Ε.Ε. Ο φιλόσοφος Jürgen Habermas έχει πικρά παραπονεθεί ότι η δημοκρατική διαδικασία έχει υποβιβαστεί, όπως πράγματι έχει γίνει. Παρ’ όλα αυτά, σε αυτό το σημείο η μεγαλύτερη απειλή για τη δημοκρατία θα ήταν η συντριβή του Ευρώ και το χάος που θα προκαλούσε. Η σταθεροποιήση του Ευρώ θα ήταν μία γέφυρα σε μία μακρόχρονη πρόκληση και ένα ερέθισμα για φαντασία. Μία νέα συζήτηση θα πρέπει να ενθαρυνθεί σε όλη την Ευρώπη για το πώς παραδοσιακοί περιορισμοί της Ε.Ε – η έλλειψη δυναμικής ηγεσίας και δημοκρατικής νομιμότητας – μπορούν να ξεπεραστούν. Είναι αντιθετικό εδώ και καιρό ότι ένας οργανισμός, ο οποίος απασχολείται με την προώθηση της Δημοκρατίας στον κόσμο υποφέρει από ένα δημοκρατικό έλλειμα.

Ο Anthony Giddens είναι μέλος της "Βουλής των Λόρδων"

μετάφραση: nonpaper 

Στη χθεσινή δημοσκόπηση της ALCO για το STAR (23 με 25 Ιανουαρίου) η πρόθεση ψήφου ήταν: - ΠΑΣΟΚ 11,1% - ΝΔ 21,7% - ΚΚΕ 7,7% - ΛΑΟΣ 5% - ΣΥΡΙΖΑ 6,1% - ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ 2,1% - ΔΗΜ.ΣΥΜ 1,9% - ΔΗΜ.ΑΡ 8% - ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 1,2% - ΑΡΜΑ 1,1% - ΑΛΛΟ 4% - Λευκό / Άκυρο 8,2% - ΑΠΟΧΗ 16,5% - ΔΞ/ΔΑ 5,4%. Παρ' όλα αυτά, στην ερώτηση "Τί είδους κυβέρνηση θέλετε να προκύψει μετά τις εκλογές" - μόλις το 14% απαντά αυτοδύναμη Ν.Δ, ενώ ο "ΔΞ/ΔΑ" έχει το ανυπέρβλητο 42%. 

Μπερδεμένες απόψεις, ή πολιτική παράκρουση; Μάλλον τίποτα από τα δύο. Σε μία εποχή που αλλάζει πράγματα, σε μία Ελλάδα, στην οποία το πολτιικό σύστημα ψάχνει τρόπους να αναδημιουργηθεί είναι εύλογα αυτά τα "παράξενα και παράλογα" συμπεράσματα. Ο λαός έχει μπερδευτεί και το λύσιμο του γόρδιου δεσμού δεν φάνταζε ποτέ τόσο δύσκολο. Εκτός αν η λύση είναι να κοπεί...

Διαβάζουμε από iefimerida.gr

Τα κυριότερα νέα μέτρα και τροποποιήσεις που προτείνει το ΔΝΤ για το νέο Πρόγραμμα είναι -ανάμεσα σε άλλα- τα εξής:

Νέο Φορολογικό: Καθορισμός του χρονοδιαγράμματος / Μέτρα μείωσης δαπανών στο μέσο του έτους ώστε να κλείσουν οι «τρύπες» για το 2013-14 / Υλοποίηση προγράμματος για την μείωση του προσωπικού στο δημόσιο κατά 150.00 υπαλλήλους μέχρι το 2015 / Μεταφορά της εποπτείας του ΕΟΠΥΥ στο υπουργείο Υγείας και παράλληλη μεταφορά της εποπτείας όλων των κοινωνικών προγραμμάτων στο υπουργείο Εργασίας / Μείωση στις δαπάνες για το φάρμακο με στόχο το 50% των φαρμάκων να είναι γενόσημα / Κατάργηση φοροαπαλλαγών / Αντικατάσταση διευθυντών σε εφορίες που δεν πετυχαίνουν τους στόχους στα έσοδα / Σύστημα προστασίας για όσους καταγγέλουν διεφθαρμένους εφοριακούς / Αλλαγή του Πειθαρχικού Κώδικα ώστε τα αδικήματα ενεργητικής και παθητικής δωροδοκίας να καλύπτουν όλες τις περιπτώσεις παραλείψεων από δημοσίους υπαλλήλους / Μαζική εκκαθάριση των εκκρεμών υποθέσεων στα φορολογικά δικαστήρια μέχρι το Μάρτιο του 2013, με προτεραιότητα στις υποθέσεις άνω του 1 εκ. ευρω / Δύο ή τρεις ιδιωτικοποιήσεις «μεγάλων εταιρειών» μέσα στο δεύτερο τρίμηνο του 2012 / Πλήρης απελευθέρωση των «κύριων επαγγελμάτων»: κατάργηση ελάχιστης αμοιβής απασχολούμενη δικηγόρου, ελευθερία στην δημιουργία δικηγορικών εταιρειών και ξένων θυγατρικών, κατάργηση των περιορισμών στην εθνικότητα, περιορισμός των πειθαρχικών ποινών του ΤΕΕ προς μηχανικούς που χρεώνουν «υπερβολικά χαμηλές» αμοιβές.

Σχόλιο: Πάνω από τα μισά μέτρα που αναφέρει η εφημερίδα ως "μέτρα τρόμου" τα ζητούν οι περισσότεροι Έλληνες. Τι δεν μας αρέσει δηλαδή; Η μείωση των δαπανών, η προστασία από τους διεφθαρμένους εφοριακούς, η εκκαθάριση (επιτέλους!) των εκκρεμών υποθέσεων, ή πλήρης απελευθέρωση των επαγγελμάτων;

Αυτό που δεν μας αρέσει είναι η αλλαγή, η μεταρρύθμιση και κυρίως, μία ουδέτερη και μειλίχια δημοσιογραφία που θα κάνει απλά τη δουλειά της χωρίς να δημιουργεί... τρόμο...  

Στη Δημοσκόπηση της ALCO για το STAR, η οποία έγινε στις 23 με 26 Ιανουαρίου, η πρόθεση ψήφου ήταν: - ΠΑΣΟΚ 11,1% - ΝΔ 21,7% - ΚΚΕ 7,7% - ΛΑΟΣ 5% - ΣΥΡΙΖΑ 6,1% - ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ 2,1% - ΔΗΜ.ΣΥΜ 1,9% - ΔΗΜ.ΑΡ 8% - ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 1,2% - ΑΡΜΑ 1,1% - ΑΛΛΟ 4% - Λευκό / Άκυρο 8,2% - ΑΠΟΧΗ 16,5% - ΔΞ/ΔΑ 5,4%.

Από την άλλη, στη γνώμη για απόδοση κυβέρνησης έχουμε:  - ΠΑΣΟΚ θετική 32%, αρνητική 53% - ΝΔ θετική 20%, αρνητική 70% - ΚΚΕ θετική 4%, αρνητική 86% - ΛΑΟΣ θετική 23%, αρνητική 68% - ΣΥΡΙΖΑ θετική 16%, αρνητική 79%. 

Ενώ η Ν.Δ  στην πρόθεση ψήφου έχει 21,7%, ως κυβέρνηση έχει αρνητικές απόψεις 70%, ενώ το μνημονιακό ΠΑΣΟΚ, ως κυβέρνηση έχει θετικές απόψεις 32%. Ο Έλληνας ψηφοφόρος θέλει να τιμωρήσει το ΠΑΣΟΚ για τα μέτρα που έχει πάρει, αλλά ακόμη και τώρα τρία χρόνια μετά σχεδόν το θεωρεί καταλληλότερο κόμμα να κυβερνήσει από τη Ν.Δ.

Δύο συμπεράσματα βγαίνουν αβίαστα: α) Αφ' ενός η ανικανότητα της Ν.Δ είναι έκδηλη και προκαλεί δυσπιστία, β) αφ' ετέρου η πίστη στελεχών του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και στις μεταρρυθμίσεις θα έδινε περισσότερη βεβαιότητα στους ψηφοφόρους όσον αφορά μία πολιτική που δεν είναι αρεστή, αλλά αναγκαία.   

Ενδεικτικό της απόστασης της κομματικής βάσης με τους παρόντες βουλευτές και τους πολιτευτές, ήταν ότι για πρώτη φορά τα μεσαία κομματικά στελέχη ούτε τους αγκάλιαζαν ούτε τους χειροκροτούσαν σε κάθε λέξη τους, όπως συνέβαινε στο παρελθόν, σε αντίστοιχες εκδηλώσεις.

Η ψυχολογική απόσταση είναι εμφανής και στην Κ.Ο. και αποτυπώθηκε και κατά τη διάρκεια της ονομαστικής ψηφοφορίας για το πολυνομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών. Από τη μια βουλευτές της «λαϊκής δεξιάς» που επέλεξαν να απέχουν και από την άλλη, οι μετριοπαθείς και φιλελεύθεροι που θεωρούν ότι με τα όσα πράττουν οι πρώτοι υπονομεύουν την υπεύθυνη στάση του κόμματος. Εξάλλου, το είπε σαφώς και ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γ. Καρατζαφέρης για την εικόνα που επικρατεί στη ΝΔ: «Θλίψη και μόνο θλίψη προκαλούν τα ''αστεία'' που ακούγονταν στους διαδρόμους της Βουλής, ότι πρόκειται για δυο Κ.Ο., που η μία αντιμάχεται την άλλη»

tovima.gr 

Σχόλιο: Και μόνο ότι το άρθρο είναι από ΔΟΛικό κονδυλοφόρο, λέει πολλά για την κατάσταση που επικρατεί στη Ν.Δ. Να συμπληρώσουμε μόνο ότι ο κ. Σαμαράς, τάχιστα, θα πρέπει να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει. Και όχι μετά τις εκλογές, όπως θα επιθυμούσε ο ίδιος, Αλλά πολύ πιο πριν, αν θέλει να πάει σε εκλογές...